شکاری از پشت درخت

در وسط جنگلی سرسبز، در قسمتی که هیچ درختی وجود نداشت و فضایی نسبتاً وسیع،بصورت میدانی دایره ای شکل بود، دو مرد پشت به پشت هم قرار گرفته بودند. یکی از این دو مرد اعدادی را از ده به پایین با صدای بلندی فریاد می زد و با هر شماره این دو شخص از هم فاصله می گرفتند. هر دو نفر تفنگی در دست داشتند.

از ظاهر این دو نفر معلوم بود که از اشراف زادگان هستند_ چکمه های سیاه رنگی که تا زانوان بالا آمده و ساق پا را کاملاً پوشانده، شلوار سفید رنگی که از پارچه های گرانقیمت دوخته شده، شنل سیاهی که بر روی پیراهنی از جنس ابریشم قرار گرفته و موهایی مرتب شده در زیر کلاهی که پر زیبایی بر آن نصب شده بود.

دو مرد مشغول دئولی بودند که پس از آن تنها یک نفر از آن دو زنده می ماند،با این حال در چهره هیچیک ترسی وجود نداشت و با خیال راحت و لبخندی بر لب منتظر لحظه ی موعود بودند تا برگردند و جسد دیگری را مشاهده کنند.

تمام این اطمینان و آرامش این دو مرد به خاطر مردی بود که ده متر دورتر از میدان نبرد، پشت درختی پنهان شده و با تفنگ خود محل دوئل را نشانه گرفته و منتظر پایان شمارش بود. هر دو مرد هنگام شمارش از زیر چشم محل او را نگاه می کردند و هیچ کدام متوجه شخص دیگر نبود و اطمینان داشت که دیگری تنها به فکر دوئل است و از دامی که برای او پهن شده بی خبر است.

مردی که پشت درخت ایستاده بود عاقله مردی بود حدوداً چهل ساله با ریشی خاکستری رنگ که اثر زخم عمیقی باعث از بین رفتن قسمتی از آن شده بود . لباسهای این مرد سبزرنگ و هم رنگ محیط پرامونش بود، پوست صورت این مرد به خاطر قرار گرفتن زیاد در زیر نور خورشید، قهوه ای رنگ شده بود و پینه های دستهای او نشان دهند ی این بود که او انسانی زحمتکش و از طبقه ی کارگر جامعه است.

با اینکه در آن موقع سال هوا سرد بود ولی قطرات عرق بر روی پیشانی این مرد نشسته بود و گاه گاه او با پشت دست این قطرات را پاک می کرد و بر بخت خود لعنت می فرستاد.
در فاصله ی بین هر شماره این مرد به فکر فرو می رفت و گویی برای لحظه ای فراموش می کرد که چه ماموریت مهمی برعهده دارد، ماموریتی که در صورت انجام درست آن صاحب پول هنگفتی می شد و می توانست خانواده اش را از فقر و بدبختی نجات دهد.
*****
در ساعات ابتدایی شب گذشته که او تازه از شکار برگشته بود و به دلیل ناکامی در شکار، او و خانواده اش مجبور بودند زودتر بخوابند تا درد گرسنگی را فراموش کنند، کسی درب خانه ی او را زد.

مرد با چهره ای که به خاطر گرسنگی و شرم از خانواده اش در هم رفته بود درب را باز کرد. مردی اشراف زاده پشت درب بود. مردی که قیمت لباسهایش به اندازه ی تمام زندگی او ارزش داشت. شکارچی از خود پرسیده بود که مرد اشراف زاده ای چون او چه کاری می تواند با او داشته باشد؟
چند دقیقه بعد شکارچی جواب سئوالش را فهمید یعنی موقعی که مرد اشراف زاده کیسه ای پول جلوی او پرتاب کرده و به او گفته بود: این یک دهم پولیه که در صورت موفقیت در ماموریتی که انجام آن را به عهده ی تو می گذارم، به تو خواهد رسید.

بعد جریان ماموریت را برای او که زمانی در ارتش تک تیرانداز بود و اینک به شکار روی آورده بود تعریف کرد.
مرد خوشحال از اینکه می توانست خانواده اش را از فقر نجات دهد انجام آن ماموریت را قبول کرده بود. ماموریتی که در آن مجبور بود به جای شکار حیوانات، انسانی را شکار کند.

پس از اینکه مرد اشراف زاده رفته بود او ساعت ها در رختخواب غلت زده و به زمان دئول فکر کرده بود. تا اینکه چند ساعت بعد یعنی دو ساعت بعداز نیمه شب دوباره به درب خانه زده بودند.

قبل از باز کردن درب،شکارچی پیش خود به این فکر کرده بود که حتماً مرد اشراف زاده پشیمان شده و برای گرفتن پول بازگشته است، ولی پشت در شخص دیگری بود و عجیب اینکه او نیز همانند مرد قبلی، اشراف زاده ای بود که همان پیشنهاد را داد.

دو مرد قصد دوئل داشتند و هر دو با پیشنهادی یکسان به سراغ او آمده بودند تا او هنگام دوئلی که در جنگل و دور از چشم دیگران صورت می گرفت ، خود را پنهان کند و دیگری را هدف قرار دهد...دوئلی بین دو ناجوانمرد .
****
شماره ی هفت مانند صدای پتکی که بر سندان کوفته می شود در سر او صدا کرد و او را از افکارش بیرون آورد... دستش شروع به لرزیدن کرد.

هشت... در دلش احساس سوزش کرد، چکار باید می کرد، هر دو پیشنهاد یکسان بودند و هر دو نفر ناجوانمرد... کدامید؟

نٌه..... گوزنی در گوشه ای حرکت کرد، دو نفر اشراف زاده بدون توجه به حرکت گوزن منتظر اقدام او بودند... ثروت در انتظار او بود... کدامیک؟

ده.... مرد تصمیمش را گرفت، صدای شلیکی در هوا پیچید، هر دواشراف زاده به عقب برگشتند تا با جسد دیگری روبرو شوند، ولی هر دو زنده بودند، فرصت را از دست نداده و به سمت یکدیگر نشانه گرفتند.... صدای دو شلیک آمد.

گوزنی بر روی زمین افتاد. شکارچی به طرف آن رفت و زیر لب گفت: امشب گرسنه نمی خوابم، روزهای بعد هم خدا بزرگ است.
بعد نگاهی به دو جسدی کرد که بر روی زمین افتاده بودند و با تاسف سرش را تکان داد.


تاوان عشق

چند هفته ای از عشق دختر و پسر نگذشته بود که پسر تصادف بدی کرد. خرج عمل بسیار زیاد بود و در صورت عمل نشدن پسر می مرد. دختر به هر دری زد که پول عمل را بدست بیاورد ولی تمام درهای بسته بود بجز یک در...

دختر برای دو شبانه روز ناپدید شد، در روز سوم با مقدار زیادی پول برگشت_ چهراش رنگ پریده بود.

عمل با موفقیت انجام شد. یک ماه گذشت و پسر کاملاً سالم شد.

مراسم خواستگاری انجام شد، تنها مشکل جواب آزمایش بود که در صورت مثبت بودن آنها می توانستند ازدواج کنند.

پسر به دنبال جواب آزمایش رفته بود ودختر مشغول خواندن دعا بود: خدایا جواب آزمایش مثبت باشه و ما بتونیم ازدواج کنیم.

صدای زنگ در آمد. دختر شتابان به طرف در رفت، پسر بود باچهره ای عصبانی .

دختر معصومانه پرسید: چی شده جواب منفیه؟

- نه مثبته مثبته و خون ما به هم می خوره ولی آزمایش چیز دیگری را هم نشان داد.

بعد برگه ی آزمایش را محکم به صورت دختر کوبید.

- تو ایدز داری.

پسر این را گفت و رفت. اشک در چشمهای دخترک جمع شد. خواست فریاد بزند و همه چیز را بگوید ولی بعد منصرف شد و به پسر نگفت که برای تهیه ی خرج عمل او خودفروشی کرده .

با عرض پوزش، تا اول مهر ماه، من در انجمن نيستم.
تا مهر، بدرود.....

My mom only had one eye. I hated her... she was such an embarrassment.
مادر من فقط یك چشم داشت . من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود

She cooked for students & teachers to support the family.

اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت
There was this one day during elementary school where my mom came to say hello to me.
یك روز اومده بود دم در مدرسه كه به من سلام كنه و منو با خود به خونه ببره
I was so embarrassed. How could she do this to me?
خیلی خجالت كشیدم . آخه اون چطور تونست این كار رو بامن بكنه ؟
I ignored her, threw her a hateful look and ran out.
به روی خودم نیاوردم ، فقط با تنفر بهش یه نگاه كردم وفورا از اونجا دور شدم
The next day at school one of my classmates said, "EEEE, your mom only has one eye!"
روز بعد یكی از همكلاسی ها منو مسخره كرد و گفت هووو .. مامان تو فقط یك چشم داره
I wanted to bury myself. I also wanted my mom to just disappear.
فقط دلم میخواست یك جوری خودم رو گم و گور كنم . كاش زمین دهن وا میكرد و منو ..كاش مادرم یه جوری گم و گور میشد...
So I confronted her that day and said, " If you're only gonna make me a laughing stock, why don't you just die?!!!"
روز بعد بهش گفتم اگه واقعا میخوای منو شاد و خوشحال كنی چرا نمی میری ؟
My mom did not respond...
اون هیچ جوابی نداد....

I didn't even stop to think for a second about what I had said, because I was full of anger.
حتی یك لحظه هم راجع به حرفی كه زدم فكر نكردم ، چون خیلی عصبانی بودم .
I was oblivious to her feelings.
احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت
I wanted out of that house, and have nothing to do with her.
دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ كاری با اون نداشته باشم
So I studied real hard, got a chance to go to Singapore to study.
سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم
Then, I got married. I bought a house of my own. I had kids of my own.
اونجا ازدواج كردم ، واسه خودم خونه خریدم ، زن و بچه و زندگی...
I was happy with my life, my kids and the comforts
از زندگی ، بچه ها و آسایشی كه داشتم خوشحال بودم
Then one day, my mother came to visit me.
تا اینكه یه روز مادرم اومد به دیدن من
She hadn't seen me in years and she didn't even meet her grandchildren.
اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوه ها شو
When she stood by the door, my children laughed at her, and I yelled at her for coming over uninvited.
وقتی ایستاده بود دم در بچه ها به اون خندیدند و من سرش داد كشیدم كه چرا خودش رو دعوت كرده كه بیاد اینجا ، اونم بی خبر
I screamed at her, "How dare you come to my house and scare my children!" GET OUT OF HERE! NOW!!!"
سرش داد زدم ": چطور جرات كردی بیای به خونه من و بجه ها رو بترسونی؟!" گم شو از اینجا! همین حالا
And to this, my mother quietly answered, "Oh, I'm so sorry. I may have gotten the wrong address," and she disappeared out of sight.
اون به آرامی جواب داد : " اوه خیلی معذرت میخوام مثل اینكه آدرس رو عوضی اومدم " و بعد فورا رفت واز نظر ناپدید شد .
One day, a letter regarding a school reunion came to my house in Singapore .
یك روز یك دعوت نامه اومد در خونه من درسنگاپور برای شركت درجشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه
So I lied to my wife that I was going on a business trip.
ولی من به همسرم به دروغ گفتم كه به یك سفر كاری میرم .
After the reunion, I went to the old shack just out of curiosity.
بعد از مراسم ، رفتم به اون كلبه قدیمی خودمون ؛ البته فقط از روی كنجكاوی .
My neighbors said that she is died.
همسایه ها گفتن كه اون مرده
I did not shed a single tear.
ولی من حتی یك قطره اشك هم نریختم
They handed me a letter that she had wanted me to have.
اونا یك نامه به من دادند كه اون ازشون خواسته بود كه به من بدن
"My dearest son, I think of you all the time. I'm sorry that I came to Singapore and scared your children.
ای عزیزترین پسر من ، من همیشه به فكر تو بوده ام ، منو ببخش كه به خونت تو سنگاپور اومدم و بچه ها تو ترسوندم ،
I was so glad when I heard you were coming for the reunion.
خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میآی اینجا
But I may not be able to even get out of bed to see you.
ولی من ممكنه كه نتونم از جام بلند شم كه بیام تورو ببینم
I'm sorry that I was a constant embarrassment to you when you were growing up.
وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینكه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم
You see........when you were very little, you got into an accident, and lost your eye.
آخه میدونی ... وقتی تو خیلی كوچیك بودی تو یه تصادف یك چشمت رو از دست دادی
As a mother, I couldn't stand watching you having to grow up with one eye.
به عنوان یك مادر نمی تونستم تحمل كنم و ببینم كه تو داری بزرگ میشی با یك چشم
So I gave you mine.
بنابراین چشم خودم رو دادم به تو
I was so proud of my son who was seeing a whole new world for me, in my place, with that eye.
برای من اقتخار بود كه پسرم میتونست با اون چشم به جای من دنیای جدید رو بطور كامل ببینه
With my love to you,
با همه عشق و علاقه من به تو

حکايتي از از کتاب " اسرار اللطيفه و الکسيله "

لقمان فرزند ابوجعفر مانول نقل کرده است که :


روزي آخوندي گرانمايه به نام شيخ ملاحسن در ايام قحطي کاشان

براي گرفتن جيره ي حکومتي به مرکز شهر رفت و مردم شهر را ديد که در صفي طولاني ايستاده اند

و در انتظار گرفتن قوت روزانه ي خود هستند .


مرد و زن همه از بامدادان منتظر بودند .


آخوند روشندل نيز به جمعيت پيوست و همچون ديگران به انتظار ايستاد و در دل مي گفت :


همانا اکنون خداوند تبارک و تعالي از من بسيار خشنود است که همچون ديگران هستم و از قدرت ديني خوداستفاده نمي کنم ..


از قضا کسي که روبروي ملاحسن ايستاده بود دختري زيباروي با پيراهن و دامني بسيار رنگين بود اما شيخ ملا حسن با خود گفت من اسير شيطان نمي شوم و چشمان خود را بر زمين دوخت


چندي نگذشته بود که مردم شاهد اتفاق عجيبي شدند .


دختر زيبا روي با عصبانيت سيلي درناکي را روانه ي ملاحسن کرد و فرياد زد " حرامزاده ".


مردم مات و مبهوت در تعجب ترجيح دادند

از صف خود خارج نشوند اما ساعتي نگذشته بود که باز دخترک سيلي دردناکتري را روانه ي شيخ کرد و با صداي بلند تري فرياد زد :

" پست فطرت


اما شيخ ملا حسن مظلوم در صف ايستاده بود و از خود دفاعي نمي کرد .

تعدادي خواستند از صفشان خارج شوند و ببينند چه شده است تا اگر هتک ناموسي شده سر ملا را از تن جدا کنند که فرياد سربازان حکومتي بلند شد

و مردم دريافتند جيره رسيده است .همهمه اي بلند شد و همه ماجرا را رها کردند و رو به سوي سربازان کردند .
تا شب همه ي مردم جيره ي خود را گرفتند .



هنگام برگشتن به خانه تعدادي از دوستان ملاحسن به او گفتند تو را چه شده بود و چه کردي که آن دختر بر تو سيلي زد ؟


شيخ ملا حسن , اين آخوند صاحب کرامت فرمود:
"والله در صف که ايستادم فکر خدا و خدمت به خلق بر من مستولي شده بود . آن دختر دامن ريبايي بر تن کرده بود و من چيز عجيبي در دامن او ديدم .


دامن آن دخترک لاي ماتحتش گير کرده بود و ماتحت آن زيبا رو متبرج شده بود .

من براي رضاي خدا و خدمت به خلق دستم را دراز کردم و دامنش را از ماتحتش خارج کردم و اين شد که آن دختر بر من سيلي زد ."


چون ديدم بسيار عصباني شده است استغفرالله گفتم و دامنش را در ماتحتش به جاي اول فرو بردم اما اين بار نيز آن ناجوانمرد مرا سيلي زد .

چه بگويم .

خدا همه را هدايت کند

.لعنت خدا بر شيطان رجيم !


براستي که چندي بعد شيخ ملاحسن از عارفان روزگار شد ....


امتیاز یادت نره

پادشاهی می خواست نخست وزیرش را انتخاب کند. چهار اندیشمند بزرگ کشور فراخوانده شدند.

آنان را در اتاقی قرار دادند و پادشاه به آنان گفت که: در اتاق به روی شما بسته خواهد شد و قفل اتاق، قفلی معمولی نیست و با یک جدول ریاضی باز خواهد شد، تا زمانی که آن جدول را حل نکنید نخواهید توانست قفل را باز کنید. اگر بتوانید مسئله را حل کنید می توانید در را باز کنید و بیرون بیایید. پادشاه بیرون رفت و در را بست. سه تن از آن چهار مرد بلافاصله شروع به کار کردند. اعدادی روی قفل نوشته شده بود،آنان اعداد را نوشتند و با آن اعداد، شروع به کار کردند. نفر چهارم در گوشه ای نشسته بود. آن سه نفر فکر کردند که او دیوانه است. او با چشمان بسته درگوشه ای نشسته بود و کاری نمی کرد. پس از مدتی او برخاست، به طرف در رفت، در را هل داد، باز شد و بیرون رفت!

آن سه نفر همچنان مشغول کار خودشان بودند. آنان حتی ندیدند که نفر چهارم از اتاق بیرون رفته.
وقتی پادشاه با این شخص به اتاق بازگشت، گفت: بس کنید. آزمون پایان یافته است. من نخست وزیرم را انتخاب کردم. آنان نتوانستند باور کنند و پرسیدند: چه اتفاقی افتاد؟ او که کاری نمی کرد، او فقط در گوشه ای نشسته بود. او چگونه توانست مسئله را حل کند؟ مرد گفت: مسئله ای در کار نبود. من فقط نشستم . نخستین سؤال و نکته اساسی این بود که آیا قفل بسته شده بود یا نه؟ به خودم گفتم که از کجا شروع کنم؟ نخستین چیزی که هر انسان هوشمندی خواهد پرسید این
است که آیا واقعأ مسأله ای وجود دارد، چگونه می توان آن را حل کرد؟ در غیر اینصورت اگر سعی کنی آن را حل کنی تا بی نهایت به قهقرا خواهی رفت، هرگز از آن بیرون نخواهی رفت. پس من فقط رفتم که ببینم آیا در، واقعأ قفل است یا نه و دیدم قفل باز است.پادشاه گفت: آری، کلک در همین بود. در قفل نبود. قفل باز بود. من منتظر بودم که یکی از شما پرسش واقعی را بپرسد اما شما شروع به حل آن کردید. اگر تمام عمرتان هم روی آن کار می کردید نمی توانستید آن را حل کنید.

در بنی اسرائیل مردی بود که نود و نُه تن را کشته بود و به دنبال دانشمندان اهل زمین می گشت که او را راه فلاح بنماید.
پس او را به راهبی (کشیش) بردند. پس از راهب پرسید: « من نَود و نُه نفر را کشته ام؛ امیدی هست که توبه من پذیرفته شود؟»
راهب گفت: «نه، تو از حکم خدا برگشته ای»
پس مرد، راهب را کشت تا صد نفر کشته اش تمام شد. سپس از مردم پرسید تا و او را به مرد عالمی بردند.
پرسید: « من صد نفر را کشته ام. امیدی هست که خدا مرا ببخشاید؟»عالم پاسخ داد: « بله، هیچ چیز بین تو و خداوند (ج) نیست و هیچ کس نمی تواند تو را از توبه کردن بازدارد. به فلان شهر برو و همراه با مردم آن شهر، خدا (ج) را عبادت کن؛ مردم آن شهر همه اهل عبادت و نماز هستند، و هرگز به شهر خودت برنگرد، و پشت سرت را نگاه نکن؛ که این زمین برای تو سرزمین بدی بوده است».
پس مرد به سوی آن قریه رفت، اما در میانه راه، مرگش (اجل اش) فرارسید.
پس ملائکه عذاب و رحمت در امر او اختلاف کردند. فرشتگان رحمت گفتند: «او برای توبه با قلبش به سوی خدا (ج) گام برمی داشت، پس هر قدمش حسنه ای بوده است». اما فرشتگان عذاب گفتند: « او مثقال ذره ای کار خیر نکرده است».
پس مَلکی (فرشته) به صورت آدمی بر ایشان پدیدار شد و او را بین خود داور ساختند، گفت آن چه میان دو زمین است اندازه بگیرید؛ اگر به قریه صلاح نزدیک تر بود، در بهشت خواهد بود. پس قیاس کردند و آن مَلَک گفت در حین مرگ دیدمش که با سینه به طرف قریه صلاح خود را کش می کرد؛ و چون یک وجب بیشتر رفته بود، ملائکه رحمت او را گرفتند و با اهل آن قریه به بهشت وارد شد.
خواننده عزیز! چنانچه شما بهتر می دانید، خداوند(ج) همواره توبه بندگان خود را قبول می کند، تا وقتی که انسان درغرغره مرگ نباشد. حتی در روایت حدیث قدسی آمده است که خداوند(ج) از توبه بنده اش چنان خوشحال می شود که از تصور بالا است.
روایت کنند مردی را که، هفتاد سال یا صنم (نام بت) گفته بود، یکبار از زبانش اشتباهاً یاصمد «ای بی نیاز» صدا بر آمد خداوند (ج) توجهی به حال این مرد پیر نموده و او را به هدایت مشرف گردانید. ملایکه ها عرض کردند یا الله این مرد هفتاد سال یا صنم گفت: یکبار آنهم اشتباً نام تو را (یاصمد) به زبان آورد، و را قبول درگاهت نمودی! خداوند (ج) به ملایک می گوید: شما نمی دانید که من هفتاد سال منتظر بودم تا این مرد نام من را صدا کند، حال که من (الله) را خوانده است شرط دوستی نیست که او را نپزیرم…
در مفهوم از احادیث شریف آمده است که شخص توبه کنند به مانند کسی هست که هیچ گناهی نکرده باشد. حتی خداوند جل جلاله به ملایکه های حفظه دستور می دهد تا گناه فلان بنده را از نامه اعمال اش پاک کن برای اینکه از گناه پشیمان شده است…
عزیزان گناهی که وجود ندارد بسیاری ها به دنبال اش اند، ولی ثوابی که وجود دارد کسی به دنبال آن نیست. خداوند به همه ای ما توفیق توبه به اخلاص را نصیب کند، موفق و کامگار باشید التماس دعای خیر داریم

منبع : ستاره باران


امتیاز فراموش نشه

روزی، روزگاری پدر و پسری به کوهستان رفتند. ناگهان پسر از بالای صخره افتاد و فریاد زد: "آه" و در کمال تعجب شنید که کوهستان تکرار کرد: آه
پسر با تعجب گفت: تو کی هستی؟
جواب رسید: تو کی هستی؟
پسر مجدداً فریاد کشید: من تو را تحسین میکنم.
صدا گفت: من تو را تحسین میکنم.
پسر عصبانی شد و فریاد زد: ترسو!
صدا جواب داد: ترسو!
این بار پسر رو به پدر کرد و گفت: پدر چه اتفاقی افتاده است؟
پدرش لبخندی زد و گفت:"توجه کن پسرم! سپس فریاد زد:" تو یک قهرمانی!"
صدا پاسخ داد:" تو یک قهرمانی!"
پدر گفت گوش کن پسرم! این صدای پژواک است که هر آنچه تو بگویی تکرار میکند. مردم به آن "اکو" میگویند، اما من به آن " زندگی " می گویم. زندگی هر آنچه بگویی و فکر کنی را بسوی تو برمیگرداند و اگر به دنبال عشق هستی، در قلبت عشق ایجاد کن، اگر به دنبال بزرگی هستی، شایستگی آن را در خودت به وجود بیاور

" زندگی تو یک تصادف نیست، بازتاب خود تو است "